Język francuski - dystynktywne cechy

W języku francuskim fonetycznie dystynktywne są następujące dźwięki: nosowe samogłoski i środkowojęzykowe r. Nad samogłoskami występują trzy rodzaje akcentów: accent aigu (?) nad e, accent grave (`) nad a i e oraz accent circonflexe (^) nad a, e, i ,o, u. Akcent spełnia kilka funkcji: wskazuje na sposób wymowy samogłoski, pomaga rozróżnić homonimy lub też pozwala wyrzucić z wyrazu zbędną literę s. Cedille pisana pod literą c (ç) powoduje, że c wymawiane jest jako s. Zwykłe c jest wymawiane jak k, gdy występuje przed a, o, u lub przed spółgłoską, natomiast, gdy występuje przed e lub i wymawiane jest jak s.

Pisany język francuski korzysta z alfabetu łacińskiego. Pisownia francuska, przez to iż zawiera wiele niemych liter, nie zawsze bywa wiarygodną wskazówką dla wymowy. I tak na przykład ostatnich spółgłosek zazwyczaj się nie wymawia. Zazwyczaj również nie wymawia się s i x, gdy znajdują się na końcu rzeczownika, tworząc liczbę mnogą,. W tego typu przypadkach w języku mówionym o liczbie mnogiej wskazuje rodzajnik np. le garçon i les garçons. Mimo tych utrudnień pisownia francuska jest i tak bliższa wymowie, niż na przykład pisownia angielska.