Kultura

Według „Tramwaju zwanego pożądaniem” Tennessee Williamsa

Koprodukcja Nowego Teatru w Warszawie oraz Theatre de l'Odeon w Paryżu .

Reżyseria: Krzysztof Warlikowski

Premiera: 4 lutego 2010 roku, Theatre de l'Odeon.

Spektakle w Warszawie: 11-13 kwietnia 2010 w Nowym Teatrze.

Spektakl grany w języku francuskim z polskimi napisami

obsada

Blanche Dubois – Isabelle Huppert

Stanley Kowalski – Andrzej Chyra

Stella – Florence Thomassin

Mitch – Yann Collette

Eunice – Renate Jett

Chłopak – Cristian Soto

Bilety:
280 zł. / 220 zł. / 160 zł. / 70 zł. / 50 zł.
Wejściówki:
30 zł.

Narodziny tragedii z ducha codzienności

Tramwaj zwany pożądaniem to na pozór historia jak wiele innych. Jakieś małżeństwo, mniej czy bardziej udane, przyjeżdża dawno niewidziana, zrujnowana siostra / szwagierka, życie na chwilę zatrzymuje się i przestawia na inne tory. Ale przecież w sumie nic się nie dzieje. Tyle, że Tennessee Williams nie pisał tak naprawdę realistycznych opowiastek, ani historyjek z morałem. Z tekstów tego wyjątkowego amerykańskiego outsidera, ekscentryka, zdeklarowanego homoseksualisty słabo przystosowanego do życia w społeczeństwie wyłania się świecka tragedia, rodząca się z codzienności i jej niepojętych rytuałów, których złamanie grozi katastrofą. Tragedia zresztą może być tylko świecka, a wszystko, co dzieje się między ludźmi, zdarza się na ich wyłączną odpowiedzialność. Blanche Dubois, Stanley Kowalski i Stella Dubois, a na dokładkę Mitch, to trójkąt przemocy, katów i ofiar zapętlonych w walce. Nie ma i nie będzie zwycięzców. Historia, którą oglądamy, zaczęła się dużo wcześniej niż tekst Williamsa i skończy dużo później niż wyjazd Blanche do szpitala psychiatrycznego.

Blanche Dubois to osobowość naszych czasów. Warto się jej przyjrzeć, zanim sami będziemy mogli liczyć tylko na “życzliwość obcych”. Czy to, że ląduje na Polach Elizejskich, to tylko zbieg adresowych okoliczności? Przecież to miejsce pośmiertnego pobytu herosów, najlepsza część Hadesu. Tu nie można znaleźć się przypadkiem. W “Tramwaju…” napięcie między śmiercią i miłością, między oswojonym i obcym, wyrzuca wszystkich bohaterów na margines. Emigranci, obcy, turyści, nomadzi – towarzystwo spod tragicznej gwiazdy naszego szczęśliwego nowego świata.

- Piotr Gruszczyński