Kultura

MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL SZTUKA ULICY, zorganizowany po raz pierwszy w 1993 roku, jest wydarzeniem, które na stałe wpisało się w letni kalendarz kulturalny stolicy.

Idea i formuła festiwalu w ostatnich latach ewoluuje wraz ze zmianą funkcji miasta i przestrzeni urbanistycznej w naszym życiu. W pierwszych edycjach impreza nasza była festiwalem teatru plenerowego, niekoniecznie ulicznego - pojmowanego jako sztuka wyparta z oficjalnej przestrzeni otwartej, lub sztuka, która w tej przestrzeni nie mogła znaleźć miejsca. W takim traktowaniu tematu było także dużo buntu wobec kultury oficjalnej i ograniczeń jakie oficjalny nurt ze sobą niesie.

Przemiany społeczne i ustrojowe jakie dokonały się w Polsce w latach 90. spowodowały ogromną zmianę w obrazie naszych miast. Nie mamy tu na myśli jedynie mnóstwa nowych i nowoczesnych budynków - transformacji uległa sama funkcja przestrzeni miejskiej, a życie miasta ogromnemu przyśpieszeniu. Setki nowo powstających restauracji, pubów, kawiarni, galerii handlowych, metro z całą jego infrastrukturą, wszystko to sprawiło, iż znaczna część życia przeniosła się na ulice.

Kolejne edycje festiwalu uświadamiały nam, że przestrzeń miejska może stać się naturalnym środowiskiem dla zdarzeń artystycznych, ważnym elementem ich oprawy plastycznej, a takie elementy przestrzeni miejskiej jak przystanek, płyta chodnikowa, wejście do tunelu metra zaczynają spełniać inną niż tylko użytkową funkcję - nabierają znaczeń właściwych sztukom wizualnym.

Wniknięcie miasta w świat sztuki doprowadziło nas właśnie do rozszerzenia formuły festiwalu - zrozumieliśmy, iż nie możemy ograniczać się jedynie do spektakli teatralnych. Niepostrzeżenie bowiem to właśnie miasto, a nie jakiś gatunek sztuki stał się naszym głównym bohaterem.

Festiwal Sztuka Ulicy, adresowany jest przede wszystkim do ludzi młodych, bo to głównie oni kształtują dynamikę życia Warszawy. Pragniemy, by miasto poza czystą rozrywką, okazją do spotkań i transakcji handlowych oferowało tym młodym ludziom również przeżycia estetyczne, by stało się prawdziwym miejscem nie tylko przyjaznym kulturze, ale także tę kulturę współtworzącym. Dążymy do tego, by sztuka mogła zaistnieć w różnych miejscach miasta - na placu, w przejściu podziemnym, na stadionie, w parku - wszędzie tam, gdzie znajdzie się przypadkowy przechodzień.

XVIII Międzynarodowy Festiwal Sztuka Ulicy, jak co roku, dedykujemy naszemu Miastu.

Kalendarium 2010: http://www.sztukaulicy.pl

Wystąpią m. in.:

Compagnie Cirko Senso

Francja

Zespół Cirko Senso reprezentujący nurt tzw. „nowego cyrku” założony został w 2003 roku przez Marie D’Hooge, artystkę specjalizującą się w akrobacjach cyrkowych, absolwentkę szkoły cyrkowej w Amiens. Wkrótce dołączyli do niej: Hervé Duca (żonglerka, iluzjonistyka, fortepian), Jérôme Cannet (akordeon, fortepian, żonglerka), Sylvain Nouguier (muzyk i kompozytor), a ostatnio Oleguer Preto (klown, żongler) i Karine Amiot (klown, aktorka).

Od roku 2003 grupa stworzyła 5 spektakli, począwszy od Main dans la main (Ręka w rękę), którego tematem było spotkanie cyrku, muzyki, kobiety i mężczyzny po Numéro de Chambre (Numer pokoju) – przedstawienie stworzone specjalnie dla osób w podeszłym wieku mieszkających w zakładach opieki społecznej lub domach spokojnej starości. Jednym z najgłośniejszych sukcesów Cirko Senso było przedstawienie 2 ręce 3 stopy (2 mains 3 pieds) – zdobywca nagrody za najlepszą choreografię na festiwalu Les Années Joué w Joué-lès-Tours. Spektakle grupy w kameralny sposób łączą cyrk, kabaret oraz muzykę. Zespół ma siedzibę w Beaune w Burgundii.

Cirq’ulation Locale

Belgia

Cirq'ulation Locale istnieje jako zawodowy zespół od 2002 roku. Premiera pierwszego spektaklu zespołu Just Another Boyband? (Kolejny Boysband?) miała miejsce w kwietniu 2003. Było to błyskotliwe przedstawienie z mieszanką żonglerki, humoru oraz improwizacji, w zamyśle parodia bardzo popularnych w tamtym czasie boysbandów, takich jak Take That czy Backstreet Boys. Spektakl grany był ponad 300 razy, w sześciu językach, w 14 krajach i dał początek serii sukcesów belgijskiej grupy. Kolejne premiery, pokazywane czy to w zamkniętych salach teatralnych (Kto jedzie dalej? /Who Goes On?), czy w plenerze (Misja Trampolina 3/Trampoline Mission 3) zawsze cieszyły się ogromną popularnością u publiczności, zdobywając liczne nagrody w kraju i za granicą (m.in. Jeunes Talent Cirque 2004 - nagroda dla młodych artystów cyrkowych). W 2007 roku powstało przedstawienie Happy 4 Nothing (Szczęśliwi bez powodu), które – zdaniem jego twórców – dzięki prostocie dekoracji i bliskiemu kontaktowi z publicznością ukazuje nam prawdziwą naturę Cirq'ulation Locale. Znak rozpoznawczy grupy to sprawdzony zestaw technik cyrkowych i teatralnych połączony ze świetną zabawą z widzem. Liderem zespołu jest Jan Vermeersch.

Compagnie Tango Sumo

Francja

Zespół Tango Sumo został założony w marcu 2002 przez Oliviera Germsera, który swoją przygodę ze sztuką uliczną rozpoczął już w 1996 r. próbując łączyć zainteresowanie tańcem z przestrzenią miejską. To wtedy powstały choreografie: Cabaret mouvements (Ruchy kabaretowe), Requiem pour un couloir (Requiem dla koloru) oraz inne kompozycje taneczne, które z czasem weszły do repertuaru grupy. Olivier Germser wykorzystuje w swojej twórczości elementy sztuki teatralnej i cyrkowej, łącząc je z ekspresyjną - graną na żywo - muzyką. Tango Sumo prezentuje przedstawienia przede wszystkim w plenerze, ale proponuje też spektakle grane w teatrach i innych pomieszczeniach zamkniętych.

Cechą charakterystyczną zespołu jest jego specyficzny skład - obecnie członkami grupy są wyłącznie mężczyźni. Artyści bez zahamowań czerpią z surowej energii teatru ulicznego, nieustannie dążąc do podbijania serc nowych widzów. Ich spektakle wyróżniają się oryginalną scenografią, często determinującą odbiór przedstawienia, a także niezwykłą intensywnością tanecznego przekazu.

Plasticiens Volants

Francja

Francuska grupa Plasticiens Volants istnieje od 1976 r. i należy do najsłynniejszych europejskich teatrów ulicznych, cieszących się niesłabnącym uznaniem na całym świecie. Zespół uczestniczył w najważniejszych wydarzeniach i występował w głównych miastach na pięciu kontynentach, a do jego najbardziej spektakularnych pokazów należą m.in. ceremonia zamknięcia olimpiady w Barcelonie, oficjalne otwarcie kanału La Manche, inauguracja paraolimpiady w Sydney. Entuzjastyczny odbiór swoich spektakli Plasticiens Volants zawdzięcza niezwykle oryginalnej twórczości, której wyróżnikiem jest operowanie gigantycznymi, unoszącymi się w powietrzu figurami – balonami wyobrażającymi postaci ludzi i zwierząt, nierzadko rodem z fantastycznych, baśniowych opowieści. Płynącym po niebie obrazom towarzyszą efekty pirotechniczne, świetlne i dźwiękowe.

Zespół jest dobrze znany polskiej publiczności – występował na najważniejszych krajowych festiwalach plenerowych (m.in. Malta, Sztuka Ulicy), a także uświetniał okolicznościowe imprezy miejskie (otwarcie Mostu Siekierkowskiego w Warszawie czy Dni Łodzi).